Τα άλμπουμ που έλιωσα το 2019:Refused - War Music

Τέλος του χρόνου και όλοι καταρτίζουν λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Μόνο που φέτος τελειώνει κι η δεκαετία οπότε οι λίστες είναι δύο . Εγώ δεν είμαι λάτρης αυτής της πρακτικής δηλαδή να κατατάσσω τα άλμπουμ σε κάποια σειρά αναλόγως του πόσο μου άρεσε η όχι κάποιο άλμπουμ , αν θα είναι δέκα ,είκοσι ή μόνο πέντε . Αλλά έτσι για το καλό θα γράψω για τα άλμπουμ που « έλιωσα» τη χρονιά που μας πέρασε , όσα είναι αυτά και με τυχαία σειρά.

Προσθήκη τελευταίας στιγμής αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ! Το έχω ακούσει εδώ και αρκετό καιρό αλλά με τις πρώτες ακροάσεις δεν το εκτίμησα όσο του άξιζε. Ίσως γιατί είχα αρκετό υλικό και το άφησα στην άκρη. Σχετικά πρόσφατα έβαλα να το ξανακούσω και απόρησα! Γιατί δεν του είχα δώσει τόση σημασία ?
Δεν είναι το πιο εύκολο άλμπουμ που θα ακούσεις αλλά δεν είναι και τοοοοσο περίεργο! Ειδικά αν το συγκρίνω με το « the shape of punk to come» , το άλμπουμ που τους στοιχειώνει και μάλλον θα συνεχίσει να τους στοιχειώνει, είναι πολύ στρωτό ,χωρίς πολλούς πειραματισμούς. Ωστόσο το war music μένει πιστό στον ηχο που δημιούργησαν με το the shape….
Δυνατό και θορυβώδες με ωραία δουλειά στις κιθάρες , έντονα πολιτικό με έναν τραγουδιστή να γκαρίζει μήπως βρει το δίκιο του ,μελωδικό σε αρκετά σημεία ,τα συνεχή  κοψίματα και οι αλλαγές Ρυθμού είναι μέρος της δομής των τραγουδιών , πότε punk- ιζει πότε hardcore- ιζει πότε metal-ιζει.
Τα έχει όλα και ωραία τραγούδια έχει . Οπότε το σκέφτηκα το ξανασκέφτηκα και ειπα πρέπει να μπει! Και μπήκε!

Τα άλμπουμ που έλιωσα το 2019:The Agonist - Orphans

Τέλος του χρόνου και όλοι καταρτίζουν λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Μόνο που φέτος τελειώνει κι η δεκαετία οπότε οι λίστες είναι δύο . Εγώ δεν είμαι λάτρης αυτής της πρακτικής δηλαδή να κατατάσσω τα άλμπουμ σε κάποια σειρά αναλόγως του πόσο μου άρεσε η όχι κάποιο άλμπουμ , αν θα είναι δέκα ,είκοσι ή μόνο πέντε . Αλλά έτσι για το καλό θα γράψω για τα άλμπουμ που « έλιωσα» τη χρονιά που μας πέρασε , όσα είναι αυτά και με τυχαία σειρά.

Επόμενη στάση ο Καναδάς αλλά με ελληνικό ενδιαφέρον καθώς η τραγουδίστρια των agonist είναι Ελληνίδα. Άβυσσος το internet αλλά προσφέρει ευκαιρίες! Κάπως έτσι την εντόπισαν στο youtube και την τσίμπησαν.
Τι παίζουν ? Κάτι σε τεχνικό ή μελωδικό death metal . Κι από ποτέ εγώ ακούω τέτοια πράγματα? Βασικά δεν ακούω αλλά έχω ένα ποσοστό καφρίλας που μπορώ να αντέξω ( αν και πάλι εντυπωσιάστηκα με τον εαυτό μου , δεν το περίμενα)
Ειδικά όταν το συνολικό πακέτο είναι καλό. Κι εδώ είναι . Μπορεί να είναι ακραίο κάποιες στιγμές αλλά μπορεί να είναι πολύ μελωδικό κάποιες άλλες. Τα γυναικεία γρυλίσματα διαδέχονται εξαιρετικά μελωδικά κομμάτια που ντύνονται από τα υπέροχα φωνητικά της Βικης!  Ωραία riffs και τεχνικά solos.
Δεδομένου ότι έχεις μια γυναίκα να γρυλίζει κι όχι κάποιον κρεμανταλά να ξερνάει στίχους μέσα από ένα βαθύ πηγάδι ναι είναι η καφρίλα που μπορώ να ακούσω και να ευχαριστήσω.
Να προσθέσω ότι γενικότερα τα τραγούδια τους επηρεάζονται από πολλά μουσικά ειδη? Ας το προσθέσω κι αυτό . Progressive , epic και δεν ξέρω τι άλλο κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον το δίσκο.

Τα άλμπουμ που έλιωσα το 2019:The Dirty Saints - Aeon

Τέλος του χρόνου και όλοι καταρτίζουν λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Μόνο που φέτος τελειώνει κι η δεκαετία οπότε οι λίστες είναι δύο . Εγώ δεν είμαι λάτρης αυτής της πρακτικής δηλαδή να κατατάσσω τα άλμπουμ σε κάποια σειρά αναλόγως του πόσο μου άρεσε η όχι κάποιο άλμπουμ , αν θα είναι δέκα ,είκοσι ή μόνο πέντε . Αλλά έτσι για το καλό θα γράψω για τα άλμπουμ που « έλιωσα» τη χρονιά που μας πέρασε , όσα είναι αυτά και με τυχαία σειρά.

Λέω να μην φύγω ακόμα από τα Γιάννενα! Ξέρετε τώρα καφεδάκι στη λίμνη να χαζεύω τα καραβάκια που πηγαινοέρχονται στο νησάκι! Ή μήπως να γράψω για τη μεγάλη επιστροφή? Μάλλον αυτό θα κάνω!
Υπήρξε μια μπάντα που το πρώτο της άλμπουμ έκανε μεγάλη αίσθηση έδειξε ότι έχει δυνατότητες και δημιούργησε προσδοκίες και μετά… εξαφανίστηκε! Γιατί και πώς δεν γνωρίζω! Πριν από μερικά χρόνια κατά τη προσφιλή συνήθεια των τελευταίων χρόνων έκαναν ένα άκρως επιτυχημένο reunion που τελικά οδήγησε και σε ένα άλμπουμ. Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να κυκλοφορήσει αυτό το δεύτερο άλμπουμ έδωσε και το όνομα του σε αυτό ,  aeon!
Τα χρόνια πέρασαν οι ηλικίες άλλαξαν τα ακούσματα άλλαξαν ίσως να καταπιάστηκαν με αλλά πράγματα στον ' αιώνα ' που μεσολάβησε. Μπορεί να μην ακούσεις το γκαραζακι που θα άκουγες εκείνα τα χρόνια αλλά θα ακούσεις κάτι πολύ καλό. Όχι ότι λείπουν τα 60’s από το άλμπουμ αλλά θα συναντήσεις κι άλλα ακούσματα. Τελικά ήταν μια επιστροφή που άξιζε να γίνει!

Τα άλμπουμ που έλιωσα το 2019:Villagers Of Ioannina City - Age Of Aquarious

Τέλος του χρόνου και όλοι καταρτίζουν λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Μόνο που φέτος τελειώνει κι η δεκαετία οπότε οι λίστες είναι δύο . Εγώ δεν είμαι λάτρης αυτής της πρακτικής δηλαδή να κατατάσσω τα άλμπουμ σε κάποια σειρά αναλόγως του πόσο μου άρεσε η όχι κάποιο άλμπουμ , αν θα είναι δέκα ,είκοσι ή μόνο πέντε . Αλλά έτσι για το καλό θα γράψω για τα άλμπουμ που « έλιωσα» τη χρονιά που μας πέρασε , όσα είναι αυτά και με τυχαία σειρά.

Μετά από δεν ξέρω 5 χρόνια? Οι VIC  κυκλοφόρησαν επιτέλους το καινούριο άλμπουμ και έκαναν αυτό που δεν θεωρούσαν όλοι  αυτονόητο . Ναι μεν κράτησαν κάποια στοιχεία από την ελληνική παράδοση αλλά αυτά έμειναν στο background. Ο στίχος από ελληνικός έγινε αγγλικός και μάλλον αυτό δεν άρεσε σε αρκετούς από τους fans. Αλλά ήταν fans του συγκροτήματος ή απλά περαστικοί που είδαν φως και μπήκαν? Νομίζω ότι όσοι είχαν παρακολουθήσει λίγο τους VIC πέρα από το «ρίζα» είχαν διαπιστώσει τα ακούσματα τους, και για μένα κάνανε τη σωστότερη κίνηση. Δεν πιστεύω ότι ένα «ρίζα 2» θα προσέφερε πολλά , κάτι που επαναλαμβάνεται στο τέλος ξεθωριάζει. Άλλωστε οι καλλιτέχνες πρέπει συνεχώς να ψάχνονται και να πειραματίζονται. Παρόλα αυτά το άλμπουμ αυτό τους έδωσε τη δυνατότητα να φτιάξουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ , ακόμα και στην παραγωγή του και να το προωθήσουν ευκολότερα μέσα από το ίντερνετ.
Το age of aquarious είναι ένα concept άλμπουμ και είναι  πολύ καλό. Σκληρός ήχος ( heavy ή stoner όπως προτιμάτε) ψυχεδελικό και τα λίγα παραδοσιακά στοιχεία βάζουν την επιπλέον πινελιά που διαφοροποιεί και χρωματίζει τον ήχο τους. Μοναδική επιφύλαξη για το άλμπουμ ίσως η διάρκεια κάποιων τραγουδιών. Ο αγγλικός στίχος δεν με ενοχλεί ( σίγουρα δεν τον περνάς για Άγγλο) και θα έλεγα ότι είναι αξιοπρεπής στον τρόπο που τραγουδάει. Σίγουρα όλοι εκφραζόμαστε καλύτερα στη μητρική μας γλώσσα αλλά δεν είχαμε δείγμα ελληνικών στίχων γραμμένων από τους VIC για να πω ότι έγραφαν καταπληκτικούς στίχους και γυρίζοντας σε αγγλικούς έχασαν! Πόσο μάλλον όταν σου ανοίγονται πόρτες στο εξωτερικό. Και κάπως έτσι έσκασε η είδηση ότι υπέγραψαν με την Napalm records  περνώντας από την DIY φάση σε μια νέα πιο οργανωμένη που λογικά θα τους βοηθήσει περισσότερο, αν και το age of aquarious στο youtube έχει ήδη αποκτήσει οπαδούς.

Τα άλμπουμ που έλιωσα το 2019:The drippers - Action rock

Τέλος του χρόνου και όλοι καταρτίζουν λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Μόνο που φέτος τελειώνει κι η δεκαετία οπότε οι λίστες είναι δύο . Εγώ δεν είμαι λάτρης αυτής της πρακτικής δηλαδή να κατατάσσω τα άλμπουμ σε κάποια σειρά αναλόγως του πόσο μου άρεσε η όχι κάποιο άλμπουμ , αν θα είναι δέκα ,είκοσι ή μόνο πέντε . Αλλά έτσι για το καλό θα γράψω για τα άλμπουμ που « έλιωσα» τη χρονιά που μας πέρασε , όσα είναι αυτά και με τυχαία σειρά.

Μάλλον είναι το άλμπουμ που άκουσα περισσότερο αυτή τη χρονιά. Σε όρους βινυλίου θα έλεγα ότι το έλιωσα. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο κάτι καινούριο αλλά είναι σκέτη απόλαυση ,το ακούς και σου φτιάχνει το κέφι, ξορκίζει τα Νεφελίμ που σου γαμάνε τη μέρα!
Τι θα ακούσεις? Το καταλαβαίνεις από το εξώφυλλο , το ψυλλιάζεσαι από τον τίτλο του άλμπουμ. Σαφείς αναφορές στο θρυλικό supershitty to the max των hellacopters (αμφότεροι Σουηδοί), όπως και στους motorhead. Δεν το κρύβουν, το δηλώνουν ευθαρσώς το χαίρονται και το κάνουν σωστά.
Δεν έχουν στόχο να σε προβληματίσουν, ούτε να επιδείξουν τις τεχνικές τους ικανότητες, ούτε να γράψουν τραγούδια σύνθετα και πολυεπίπεδα. Στόχος είναι να απολαύσεις αυτό που θα ακούσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, να μη σε κουράσει, να σου φτιάξει τη διάθεση.
Βαβουριάρικο πάνκικο σε ασταμάτητες, τρελές ταχύτητες, το rock n roll όπως το οραματίστηκε ο Lemmy!

Troubled Horse - Revolution on repeat

Επόμενος σταθμός η μεγάλη των Σουηδών σχολή! Από όλα έχει ο μπαχτσές σε αυτή τη σχολή αλλά σήμερα η μπίλια κάθισε στο heavy rock. ∆εύτερη κυκλοφορία για τους troubled horse άξια συνέχεια του step inside με ένα μειονέκτημα. Έχουν χάσει το στοιχείο της έκπληξης . Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζουν στα ίδια μουσικά μονοπάτια παρά τη μεγάλη χρονική διαφορά ανάμεσα στις δυο κυκλοφορίες . Άρα όποιος έχει ακούσει το step inside ξέρει τι να περιμένει και στο revolution on repeat. Μπόλικη σεβεντιλα ολίγο από 60's πότε σκληρό πότε ήρεμο πότε πιο σκοτεινό, καθαρά κιθαριστικό με ωραία riff και εν τέλει διασκεδαστικό. Πραγματικά στην πρώτη ακρόαση η αντίδραση μου ήταν " πάλι τα ίδια;" . Οι επόμενες ακροάσεις όμως μου άλλαξαν τη γνώμη. Μήπως το step inside είχε μερικά πιο πιασαρικα τραγούδια? Παίζει! Ποια τραγούδια ξεχωρίζουν? Τι να σου πω μάνα μου! Αν ρωτήσω δέκα άτομα που τους άρεσε το άλμπουμ μάλλον θα μου πουν διαφορετικά τραγούδια ανάλογα τα γούστα του καθένα,  60's? 70's ? Heavy? folk? Από όλα έχει ο μπαχτσές λέμε!

Omega Ray (Ω-Ray)

Κυρίαρχο ρόλο στη μουσική και όχι μόνο παίζει η έμπνευση . Και αυτή δεν σου έρχεται όποτε θες εσύ , κάτι σαν το χέσιμο δηλαδή . Ούτε υπάρχει συνταγή για να γράφεις ωραία τραγούδια . Άρα δεν μπορείς να κάτσεις κάτω και να πεις θα γράψω ένα τραγούδι που θα είναι έτσι γιουβέτσι και θα αρέσει . Αν κάνεις κάτι τέτοιο πιθανότατα να γράψεις κάτι που να έχει όλες τις δυνατότητες για κάτι καλό αλλά....
Κι αν δεν έχεις έμπνευση , άσε μη γράφεις τίποτα. Το πιθανότερο είναι να βγάλεις καμία μαλακια. Αυτό που χρειάζεται η μουσική είναι ψυχή να κάνεις κάτι γιατί γουστάρεις χωρίς απαραίτητα να σκοπεύεις κάπου.
Γιατί έκανα όλη αυτή την εισαγωγή; Γιατί το omegaray είναι ένα άλμπουμ που

ξεκίνησε από ένα τζαμαρισμα. Μερικοί μουσικοί βρέθηκαν έπαιξαν παρέα χωρίς κάποιο στόχο γουσταρανε και με λίγες πρόβες ηχογράφησαν το άλμπουμ ζωντανά στο studio. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει κι αυτούς και μένα για τα λεγόμενά μου στην εισαγωγή. Αυθορμητισμός αυτοσχεδιασμός και χημεία σε ένα psych rock άλμπουμ έκπληξη! ∆ράστης, ο γνωστός από τους last drive και όχι μόνο, Γιώργος Καρανικόλας. Σε ελληνικό στίχο αυτή τη φορά ,ο οποίος όχι μόνο η δεν ενοχλεί αλλά δένει ωραία με τη μουσική. Πέντε λοιπόν ωραία τραγούδια που αξίζει να ακούσετε, ακόμα και το 18λεπτο " κυκλικός χώρος".
∆εν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο. Μακάρι να έχουμε περισσότερα τέτοια άλμπουμ να γουστάρουμε κι εμείς! Καλή ακρόαση!