Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Troubled Horse - Revolution on repeat

Επόμενος σταθμός η μεγάλη των Σουηδών σχολή! Από όλα έχει ο μπαχτσές σε αυτή τη σχολή αλλά σήμερα η μπίλια κάθισε στο heavy rock. ∆εύτερη κυκλοφορία για τους troubled horse άξια συνέχεια του step inside με ένα μειονέκτημα. Έχουν χάσει το στοιχείο της έκπληξης . Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζουν στα ίδια μουσικά μονοπάτια παρά τη μεγάλη χρονική διαφορά ανάμεσα στις δυο κυκλοφορίες . Άρα όποιος έχει ακούσει το step inside ξέρει τι να περιμένει και στο revolution on repeat. Μπόλικη σεβεντιλα ολίγο από 60's πότε σκληρό πότε ήρεμο πότε πιο σκοτεινό, καθαρά κιθαριστικό με ωραία riff και εν τέλει διασκεδαστικό. Πραγματικά στην πρώτη ακρόαση η αντίδραση μου ήταν " πάλι τα ίδια;" . Οι επόμενες ακροάσεις όμως μου άλλαξαν τη γνώμη. Μήπως το step inside είχε μερικά πιο πιασαρικα τραγούδια? Παίζει! Ποια τραγούδια ξεχωρίζουν? Τι να σου πω μάνα μου! Αν ρωτήσω δέκα άτομα που τους άρεσε το άλμπουμ μάλλον θα μου πουν διαφορετικά τραγούδια ανάλογα τα γούστα του καθένα,  60's? 70's ? Heavy? folk? Από όλα έχει ο μπαχτσές λέμε!

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Omega Ray (Ω-Ray)


Κυρίαρχο ρόλο στη μουσική και όχι μόνο παίζει η έμπνευση . Και αυτή δεν σου έρχεται όποτε θες εσύ , κάτι σαν το χέσιμο δηλαδή . Ούτε υπάρχει συνταγή για να γράφεις ωραία τραγούδια . Άρα δεν μπορείς να κάτσεις κάτω και να πεις θα γράψω ένα τραγούδι που θα είναι έτσι γιουβέτσι και θα αρέσει . Αν κάνεις κάτι τέτοιο πιθανότατα να γράψεις κάτι που να έχει όλες τις δυνατότητες για κάτι καλό αλλά....
Κι αν δεν έχεις έμπνευση , άσε μη γράφεις τίποτα. Το πιθανότερο είναι να βγάλεις καμία μαλακια. Αυτό που χρειάζεται η μουσική είναι ψυχή να κάνεις κάτι γιατί γουστάρεις χωρίς απαραίτητα να σκοπεύεις κάπου.
Γιατί έκανα όλη αυτή την εισαγωγή; Γιατί το omegaray είναι ένα άλμπουμ που
ξεκίνησε από ένα τζαμαρισμα. Μερικοί μουσικοί βρέθηκαν έπαιξαν παρέα χωρίς κάποιο στόχο γουσταρανε και με λίγες πρόβες ηχογράφησαν το άλμπουμ ζωντανά στο studio. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει κι αυτούς και μένα για τα λεγόμενά μου στην εισαγωγή. Αυθορμητισμός αυτοσχεδιασμός και χημεία σε ένα psych rock άλμπουμ έκπληξη! ∆ράστης, ο γνωστός από τους last drive και όχι μόνο, Γιώργος Καρανικόλας. Σε ελληνικό στίχο αυτή τη φορά ,ο οποίος όχι μόνο η δεν ενοχλεί αλλά δένει ωραία με τη μουσική. Πέντε λοιπόν ωραία τραγούδια που αξίζει να ακούσετε, ακόμα και το 18λεπτο " κυκλικός χώρος".
∆εν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο. Μακάρι να έχουμε περισσότερα τέτοια άλμπουμ να γουστάρουμε κι εμείς! Καλή ακρόαση!

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Body Count - Bloodlust

Το come back του come back,  manslaughter ( αυτό κι αν ήταν Come back). Yo! Ernie C take this mother fuckers  home! Και μας πήρε και μας σήκωσε! Οι κακεντρεχείς θα πουν μια από τα ίδια αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Το bloodlust ξεκινάει από εκεί που σταμάτησε το manslaughter αλλά είναι λίγο πιο ακραίο,  λίγο πιο σκοτεινό να το πω? Ναι να το πω,  γιατί όχι! Ειλικρινά δεν ξέρω πως πήγε εμπορικά το manslaughter,  αλλά για κάποιο λόγο ο ice t αποφάσισε να boost-αρει το Bloodlust,  με κάποιες guest εμφανίσεις. Έτσι,  έχουμε τον Mustaine να μας προσφέρει ένα ωραίο καθαριστικό solo στο "civil war" , έχουμε το φιλαράκι μου τον Max,  σε μια ανούσια παρουσία που απλά δίνει λίγη μυρωδιά Cavalera στο "all love is lost"  και τέλος τον Randy Blythe που προσφέρει απλόχερα την ζητούμενη καφρίλα στο "walk with me" !
Πάρα αυτά υπάρχει και το "this is why we ride"  που μας γυρίζει στους bodycount των 90s, αλλά και ο φόρος τιμής στους slayer "raining blood/post mortem".
Για τη θεματολογία τον τραγουδιών δεν χρειάζεται να σπατάλησω λέξεις. Όσοι γνωρίζουν τον ice t ξέρουν.
Στο ψαχνό τώρα, το bloodlust είναι ένα καλό άλμπουμ,  κατώτερο του manslaughter (πάντα κατά την άποψή μου), το οποίο ακούγεται ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

John wick: chapter 2

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος είχε λιγότερα θύματα! Και σίγουρα είχε τραυματίες και αιχμαλώτους! Γιατί ο " μύθος " john wick ούτε τραυματίες αφήνει ούτε αιχμαλώτους παίρνει. Η ταινία στο μεγαλύτερο μέρος της θυμίζει παιχνίδι shoot em up. Αυτό δε που με ξεπερνάει ( όχι μόνο σε αυτή τη ταινία αλλά εδώ μάλλον το έχουν παρατραβηξει ) είναι πως γίνεται να πλακώνονται να ξεκοιλιάζονται και να πυροβολιουνται σε δημόσιους χώρους με πολύ κόσμο πχ πλατείες  και δεν επεμβαίνει κανείς ούτε ψάχνει κανείς  το περιστατικό ή τους φόνους. Που είναι η αστυνομία? Ποια αστυνομία, με τέτοιο αιματοκύλισμα κανονικά ο στρατός έπρεπε να επέμβει! Αρα που είναι οι τιμημένοι Αμερικανοί πεζοναύτες? Εντάξει δεν περιμένω τον απόλυτο ρεαλισμό αλλά ρε παιδιά λίγο έλεος! Άσε που η ταινία θα σε κάνει να πιστέψεις ότι όλος ο κόσμος είναι εκτελεστές κάποιας μαφιόζικης οργάνωσης. Ήδη εγώ περπατάω και κοιτάω πίσω μου μη πεταχτεί κανένας κοστουματος με μαχαίρι ή πιστόλι!
Συνοπτικά η ταινία είναι λίγο james bond, μια χούφτα transporter και mechanic δηλαδή statham, μια πρέζα jason bourne και μια κουταλιά του γλυκού corleone.
Και για τους σινεφίλ να πω ότι η ταινία δε θα προσφέρει στον ceanu reeves την υποψηφιότητά για oscar αλλά σίγουρα θα του εξασφαλίσει μια θέση στο cast της επόμενης ταινίας " οι αναλώσιμοι".

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ποιος σκοτωσε τον λουκυ λουκ?

Ποιος σκοτωσε τον λουκυ λουκ οεο? Ποιος? Ποιος? Ποιος μωρο μου ποιος? Και επειδη δεν κανω δημοσιογραφικη ερευνα δεν προκειτε να αποκαλυψω τιποτα οποτε διαβαστε αφοβα!
Το εν λογω κομικ ειναι μια επετιακη εκδοση της οποιας την πληρη ευθυνη εχει ο Mathieu Bonhomme. Χωρις να σας ζαλισω με πολλα ο Mathieu προσπαθει να κανει ενα πραγματικο western κομικ για ενηλικες χωρις να αποκλειει τα διαφορα λουκυλουκο κλισε μαλιστα αντιμετωπιζοντας τα και με λιγο χιουμορ ( διακριτικο γιατι δεν κανει χαβαλε ). Κυριως σατιριζει την γνωστη υποθεση για τι τσιγαρο καθως ο φιλος μα λουκυ σο ολη την ιστορια δεν καταφερνει να καπνισει λογω διαφορων τυχαιων περιστατικων με αποτελεσμα να συνπεριφερεται σαν τζανκι! Κατα τα αλλα η ιστορια εχει ενδιαφερον τα σκιτσα ειναι ωραια και το αποτελεσμα καλο. Οποτε διαβαστε το αφοβα!

Υ.Γ. ειχα πολυ καιρο να γραψω και ελπιζω να επανελθω. Ας ειναι αυτη η αρχη.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Rockwave festival 30-5-2015 ( 1000 mods, the black angels, the black keys)

Σκέλος α: η συναυλία.
Από τον τίτλο κάνω προφανές ότι δεν παρακολούθησα όλο το φεστιβάλ οπότε ξεκινάω από τους 1000 mods.
Το stoner παραδέχομαι ότι με έχει κουράσει και δυσκολεύομαι να το ακούσω πια αλλά οι 1000 mods το παίζουν
καλά με αποτέλεσμα το vultures να μου κάνει καλή εντύπωση. Επίσης καλή εντύπωση μου έκανε και η εμφάνιση τους. Πραγματικά παίξανε πολύ καλά. Το αναπάντεχο για όλους και για μένα ήταν ο κόσμος που ήταν εκείνη τη στιγμή στον χώρο. Υπήρξε κοινό που γούσταρε και δημιούργησε ωραία ατμόσφαιρα για την ώρα.
Μέχρι να ανέβουν οι Black angels στη σκηνή ο χώρος είχε σχεδόν γεμίσει. Η ώρα δεν βοήθησε πολύ την ψυχεδελική ατμόσφαιρα που μπορεί να προσφέρει η μπάντα πράγμα το οποίο διορθώθηκε όταν άρχισε να σκοτεινιάζει. Πολύ καλοί οι Black angels που έπεσαν στο αδιαπέραστο τοίχος του αδιάφορου λόγω άγνοιας κοινού που περιέβαλε την προσπάθεια τους με χλιαρότητα και τους αδίκησε.
Η ώρα έφτασε για τους Black keys, ο χώρος έχει γεμίσει υπολογίζω 20000 κόσμο ίσως και παραπάνω. Παίζοντας τραγούδια από τα τρία τελευταία τους άλμπουμ ( εκτός από ένα)  μερικά ελαφρώς πειραγμένα κατάφεραν και ξεσήκωσαν το κοινό που προς το τέλος παραληρούσε στο άκουσμα του lonely boy. Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη εμφάνιση που κάνανε αλλά πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλοί. Αν και στη σκηνή υπήρξαν περισσότεροι μουσικοί ο βασικός όγκος της μουσικής τους πέρασε από τους δύο τους. Νομίζω ότι όσοι βρέθηκαν εκεί το χάρηκαν αν και μάλλον όλοι ξενέρωσαν στο τέλος καθώς ο εορτασμός των
20 χρονών του φεστιβάλ ( αν και εντυπωσιακός με πυροτέχνηματα κομφετί κλπ)  έδωσε ένα απότομο τέλος και δεν άφησε το κοινό να ζήσει λίγο παραπάνω την αίσθηση που του άφησε η συναυλία αλλά τερμάτισε και την οποία ελπίδα είχε μήπως το συγκρότημα ξαναβγεί στη σκηνή.
Σκέλος β: ο κόσμος.
Μάλλον θα ακουστούν πολλά παράπονα. Πρώτον η αλήθεια είναι ότι όπου συγκεντρώνετε πολύς κόσμος υπάρχουν και προβλήματα. Βάλε ότι παρά τα 20 χρόνια του φεστιβάλ οι υποδομές μπορεί να έχουν βελτιωθεί αλλά για κανένα λόγο δεν είναι επαρκείς. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι μεγάλες ουρές στις τουαλέτες, στα ταμεία, το μποτιλιάρισμα στον δρόμο κλπ.
Τώρα όσο αναφορά την συμμετοχή του στη συναυλία. Είναι αλήθεια ότι ο περισσότερος κόσμος έρχεται κατά κύριο λόγο για την τελευταία μπάντα,στη προκειμένη περίπτωση τους Black keys. Το θετικό φέτος σε σχέση με άλλες χρονιές είναι ότι ο κόσμος μαζεύτηκε νωρίτερα με αποτέλεσμα μπάντες όπως οι 1000 mods να παίξουν μπροστά σε κοινό που δεν περίμεναν. Το πρόβλημα όμως είναι η αδιαφορία του κοινού. Χαρακτηριστικό του ελληνικού κοινού είναι ότι δεν δίνει σημασία σε μπάντες που δεν ξέρει. Όσο φανατικοί και κολλημένοι να είναι ( δες μεταλάδες) δεν δίνουν ευκαιρίες στις μπάντες που δεν ξέρουν και περιμένουν με ανυπομονησία το μεγάλο όνομα. Το θέμα όμως είναι ότι σε φεστιβάλ που υπάρχει το μεγάλο mainstream όνομα μαζεύεται κόσμος που δεν γνωρίζει τη σκηνή ( και μάλιστα υπερτερεί σε σχέση με τους γνώστες) και αυτό έχει ως αποτέλεσμα μπάντες φτασμένες με τη δική τους πορεία στον χώρο να φαίνονται μικρές και τυχάρπαστες πχ black angels φέτος,  echo and the bannymen πέρυσι. Το πρόβλημα μου λοιπόν δεν είναι ότι εγώ άκουγα black keys πριν κάποιοι ανακαλύψουν τον Red fm που τους παίζει συνεχώς αλλά ότι οι συναυλίες πραγματικά χάνουν από άτομα που ασχολούνται περιστασιακά και επιφανειακά με τη μουσική και τα φεστιβάλ.
* η τελευταία φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Σπύρο Ζερβό.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

A Place To Bury Strangers - Transfixiation


Προβλέπω ότι η υποδοχή που θα έχει το transfixiation θα είναι "μια από τα ίδια" και σίγουρα υπάρχει δόση αλήθειας. Οι a place to bury strangers κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά χωρίς εκπλήξεις. Μπορεί το transfixiation  να μην σου σκάει στη μάπα όπως το Exploding head ή για τους πιο σκληροπυρινικούς το ομότιτλο αλλά ακούγεται άνετα. Άλλωστε η μπάντα με το Strange moon είχε δείξει ότι είναι σε καλή κατάσταση και αυτό βγαίνει και στο transfixiation χωρίς όμως να μπορώ να το συγκρίνω με κάποια παλιότερη κυκλοφορία.