Pearl Jam - Lightning Bolt

Οι Pearl Jam είναι από αυτές τις μπάντες που ξεπλένεις το στόμα σου καλά πριν αρχίσεις να μιλάς ή στη συγκεκριμένη περίπτωση ξεπλένεις  το πληκτρολόγιο πριν αρχίσεις να γράφεις για αυτούς! Και αυτό δεν έχει να κάνει με το κόλλημα που έχω εγώ μαζί τους αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την συνεισφορά τους στο ροκ. Αναμφισβήτατα πρόκειται για ιστορική μπάντα! Δυστυχώς οι καλές μέρες και για αυτούς έχουν περάσει. Οι δυο τελευταίες τους δουλείες χωρίς να είναι κακές δεν ήταν αυτό που τουλάχιστον εγώ περίμενα. Όχι δεν περίμενα να ακούσω κάτι αντάξιο του Ten ή του Vitalogy αλλά οι ίδιοι ανέβασαν τον πήχη τόσο ψηλά ώστε να έχω κι εγώ περισσότερες απαιτήσεις!
Στο Lightning Bolt οι Pearl Jam κάνουν από νωρίς σαφείς τις προθέσεις τους. Χωρίς να ανακυκλώνονται προσαρμόζουν τον ήχο τους στην χρυσή εποχή τους. Το ξεκίνημα με το Getaway δυναμικό και ξεφεύγει ακόμα περισσότερο με το πανκικο  Mind Your Manners μέχρι να μας ηρεμήσει το πολύ όμορφο Sirens και δώσε πάλι με το ομότιτλο που πραγματικά σε γυρίζει χρόνια πίσω και η μπάντα δείχνει να είναι σε καλή φόρμα! To άλμπουμ ηρεμεί πάλι με το Infallible και το ξεχωριστό Pendulum. Από δω και πέρα το άλμπουμ συνεχίζει σε χαλαρούς ρυθμούς και χωρίς το ίδιο ενδιαφέρον.
Εντάξει δεν κάνανε κάποιο άλμπουμ που θα ταράξει τα νερά ή θα προσθέσει κάτι στην ιστορία τους αλλά σε γενικές γραμμές είναι πολύ κάλο , έχει ότι πρέπει να έχει ένα άλμπουμ των Pearl Jam , ακούγεται ευχάριστα και σου αφήνει να θυμάσε αρκετά τραγούδια.

Moby - Innocents

Πως να ξεκινήσεις να γράψεις κριτική για τον Moby? Ότι και να γράψεις για αυτό το τυπάκι κάποιος άλλος θα το έχει γράψει, θα ακουστεί κλισέ! Ενδέκατο άλμπουμ για τον Moby που δείχνει ότι το έχει. Συνεχίζει και παράγει πολύ καλή μουσική. Στο Innocents ο Moby αποφασίζει να μην φανεί τόσο πολύ και δεν τραγουδάει σχεδόν πουθενά. Αντιθέτως συνεργάζεται με αρκετούς καλλιτέχνες και πιο συγκεκριμένα τους Cold Specks, Wayne Coyne, Mark Lanegan , Damien Jurado, Skylar Grey και Inyang Bassey. Ο ήχος οικείος χωρίς πειραματισμούς πολύ μελωδικός και κατά κύριο λόγο μελαγχολικός αλλά και αρκετά ατμοσφαιρικός! Σε μια - δυο περιπτώσεις λίγο πιο καταθλιπτικός και κυρίως στο "The lonely night" τραγούδι κομμένο και ραμμένο για τον Lanegan (καλό να κρύψετε τα αιχμηρά αντικείμενα). Αλλού πάλι ζωηρεύει και γίνεται πιο funky ( Don't love me ) ,στο The perfect life τα χορωδιακά φωνητικά παραπέμπουν σε gospel , ενώ τα samples στο  The last day θυμίζουν το Play. Δεν νομίζω οτι έχει νόημα να γράψω περισσότερα, αυτό που πρέπει είναι να το ακούσετε, οπότε καλή ακρόαση!

Soulfly : Savages

Εντάξει , παραδέχομαι ότι το τελευταίο άλμπουμ τους που μου άρεσε ήταν το Dark ages. Γνώριζα ότι το Savages θα είχε το στυλ των τελευταίων άλμπουμ δηλαδή θα ήταν ακραίο και τραχύ. Κι όμως το άκουσα. αλώστε με τον Cavalera νιώθω ότι μεγαλώσαμε μαζί. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακό αλλά εγώ θα προτιμήσω την progressive πλευρά του Max όπως επίσης θα δεχτώ ότι δεν βρίσκεται σε τέτοια φάση (ο ίδιος το δήλωσε). Οπότε μάλλον θα περιμένω.
Τέλος πάντων αυτά που αξίζει να αναφερθούν για το savages είναι ότι έχει μερικά μελωδικά αν και παλαιομοδιτικα σόλο στη κιθάρα, έχει μερικές ενδιαφερουσες συνεργασίες και τη συμμετοχή του γιου του Max, Zyon στα τύμπανα(σε όλο το άλμπουμ).
Οι φίλοι του ακραίου ήχου ακούστε το. Όσοι πάλι προτιμάτε τις μέρες του Prophecy και του Primitive θα περιμένετε!

Newsted : Heavy Metal Music

Επανεμφάνιση του Newsted με την προσωπική του μπάντα που φέρει και το όνομα του. Φρόντισε φυσικά να μας προϊδεάσει με ένα EP (Metal) που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα αυτή τη χρονιά. Το πρώτο λοιπόν άλμπουμ κινείται στο στυλ που είχε φανερώσει με την κυκλοφορία του EP, δυνατό, βρόμικο, με κάποια στοιχειά κλασσικού thrash και χωρίς πολλές αναφορές στην εποχή των metallica. Αν και ο τίτλος τόσο του άλμπουμ όσο και του EP μαρτυρούν κάποιο κόμπλεξ ο Newsted κάνει αυτό που θέλει και γουστάρει. Σε γενικές γραμμές το Heavy Metal Music δεν εντυπωσιάζει αλλά κινείται στην μετριότητα. Ακούγεται ευχάριστα αλλά δεν πρόκειται να το ακούσεις πολλές φορές. Η συνολική προσφορά του άλμπουμ είναι ένα ευχάριστο άκουσμα , κάνα δυο καλά τραγούδια και ένα ακόμα πάτημα για να τη λέμε στα άλλα τα τομάρια!

Punk Rock Jesus

Το Punk Rock Jesus είναι η μίνι σειρά του Sean Murphy που κυκλοφόρησε από την Vertigo (την οποία εμπιστευόμαστε ) και ολοκληρώθηκε με το έκτο τεύχος σχετικά πρόσφατα.
Στο πολύ κοντινό μέλλον μια επιστήμονας επιδοτούμενη από ένα τηλεοπτικό κανάλι θα κλωνοποιήσει τον πρώτο άνθρωπο μάλιστα παίρνοντας DNA από τη σινδόνη του Τορίνο με σκοπό να κλωνοποιήσει τον Ιησού. Έτσι λοιπόν στήνεται ένα μακροχρόνιο reality show που παρουσιάζει τη καθημερινή ζωή του " μικρού Ιησού " της μητέρας του αλλά και ενός μπράβου ( πρώην στρατιώτης του IRA ) που τους προστατεύει με κάθε τρόπο καθώς  η εκπομπή αποκτάει πολλούς θεατές άλλα και πολλούς εχθρούς. Η παραγωγή  δένει με συμβόλαια όλους τους εμπλεκόμενους στο show και στην ουσία τους κρατάει φυλακισμένους . Το κοινό παρακολουθεί το νεαρό αγόρι σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον χωρίς ανθρώπινη επαφή να εκπαιδεύεται να γίνει ο Ιησούς Νο2. Τα πράγματα όμως αλλάζουν ο νεαρός αρχίζει σιγά σιγά και βλέπει πέρα από αυτά που τον διδάσκουν γίνεται οπαδός της punk μουσικής και το σκάει από το show.
Για να μην τα πολυλογώ το Punk Rock Jesus είναι κάτι παραπάνω από την ιστορία που μας διηγείται. Ο φανατισμός η εκδίκηση οι ηθικοί φραγμοί η θρησκεία είναι μερικά από αυτά που διαπραγματεύεται. Χωρίς πολλά λόγια απλά διαβάστε το.

Man Or Astroman : Defcon 5..4..3..2..1

Δώδεκα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία αλλά το σκάσανε το καλό το αλμπουμάκι. Δεν υπήρξα ποτέ μεγάλος οπαδός των Man Or Astroman αλλά πιστεύω ότι το Defcon είναι πολύ καλή δουλειά. Αν και γνωστοί για τα surf και space στοιχεία το de
fcon ακούγεται λίγο πιο alternative που δεν είναι κακό αντιθέτως δίνει μια φρεσκάδα στον ήχο. Μπορεί να μην ανακαλύψεις το τραγούδι που θα φωνάξεις "ουαου τι κομματάρα είναι αυτή!" μπορεί κάνα δυο κομμάτια , αν και εξυπηρετούν την ατμόσφαιρα του δίσκου και γενικότερα της μπάντας, να μη σε πείραζε να δεν υπήρχαν στο άλμπουμ αλλά στο σύνολο του αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Η προσγείωση τους μετά από δώδεκα χρόνια κρίνεται επιτυχημένη κι εσύ θα βάλεις το cd στο reapet για να το ακούσεις και δεύτερη και τρίτη φορά και βάλε!

Μπικγ Χιτ

Αν δεν κάνω λάθος ήταν το 2008 όταν στα πλαίσια του  φεστιβάλ ελληνικού καλτ κινηματογράφου είχα παρακολουθήσει τη ταινία του Ζωναρα "Ο γιος του τσαρλυ". Τότε είχε προσπαθήσει να κάνει μια  b movie,ταινία noir - pulp για να την ευχαριστηθεί αυτός και το κοινό.  Κι όμως δούλευε συνεχώς για να μπορέσει να παρουσιάσει κάτι καλό στο μέλλον και το κατάφερε!
Το μπιγκ χιτ βασίζεται σε μια κλασσική ταινία noir του Fritz Lang τη μεγάλη κάψα. Ομολογώ ότι δεν την είχα δει τη ταινία ακόμα κι όταν ξεκίνησα να γράφω το άρθρο. Για κάποιο λόγο δεν το ολοκλήρωσα και καλύτερα γιατί τελικά είδα την αυθεντική ταινία και μπορώ να κρίνω καλύτερα.
Έχοντας ένα καλό σενάριο κι ένα μπούσουλα από την πρωτότυπη ταινία (που εν τελεί την ακολουθεί πιστά) τα στοιχήματα για τον Ζωναρά είναι τα εξής: Η προσαρμογή του σεναρίου στη σύγχρονη Ελλάδα, το χαμηλό budget και φυσικά να δώσει κάτι παραπάνω ή διαφορετικό ή το στίγμα του στην ταινία.
Η προσαρμογή του σεναρίου είναι αρκετά καλή, τα στριπτιτζάδικα της Συγγρού γίνονται ο χώρος δράσης των γκάνγκστερς και οι βίλες της Κηφισιάς οι κατοικίες τους. Σίγουρα η κοψιά του αστυνομικού δεν είναι αυτή που γνωρίζουμε αλλά δεν μας ενοχλεί καθόλου!
Δυο πολύ έξυπνα τεχνάσματα βοηθάνε να μη φανεί το χαμηλό κόστος της ταινίας. Πρώτα από όλα η ταινία δεν έχει φοβερή δράση (σκηνές πυροβολισμών, ανατινάξεις και τέτοια κόλπα) πράγμα το οποίο τον βοηθάει. Από την άλλη πάλι σε κάποιες περιπτώσεις , χρησιμοποιεί το τέχνασμα της τηλεόρασης. Δηλαδή ο πρωταγωνιστής παρακολουθεί τηλεόραση (δεν είμαι σίγουρος αλλά μάλλον οι σκηνές είναι από την πρωτότυπη ταινία) ακούει την έκρηξη βγαίνει έξω και η κάμερα μένει στην τηλεόραση που δείχνει την υπόλοιπη δράση με το φλεγόμενο αυτοκίνητο.
Το δεύτερο τέχνασμα που προσθέτει και μια διαφορετική αισθητική στην ταινία είναι το ντουμπλάρισμα των ηθοποιών. Μπορεί να χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς χωρίς όμως να φαίνεται τόσο πολύ αφού η φωνή προέρχεται από επαγγελματία ηθοποιό. Οι φωνές είναι αυστηρά επιλεγμένες βαθιές και μπάσες που δένουν απίστευτα με την ατμοσφαίρα της ταινίας. Οι προηχογραφημένοι ήχοι το ασπρόμαυρο το παιχνίδι των σκιών η πολύ καλή φωτογραφία δημιουργούν ένα σύνολο που αν όχι σε εντυπωσιάζει άλλα σίγουρα δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο!
Πληροφορίες για την πρωτότυπη ταινία : http://www.imdb.com/title/tt0045555/?ref_=sr_1
Πληροφορίες για την ταινία του Ζωναρά : http://zonarasproductions.blogspot.gr/
Και για να καταλάβετε τι λέω δείτε το trailer.