Drive

Καιρό τώρα ήθελα να δω μια ταινία βρώμικη από αυτές

που με κράζει ο Πανάγος και κάθε φορά σκωτονόμαστε(κάλους θα βγάλει η γλώσσα μου να λέω ότι ταινία χωρίς γκανγκστερς διευθαρμενους μπάτσους πουτανες και ναρκωτικά δεν αξίζει)!δυστηχως λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν να φτιάξουν μια ταινία τόσο βρώμικη για να γουστάρω!άκουσα λοιπόν ότι το drive έχει αρκετή βρωμιά.αραξα αγκαλιά με τα pop corn και τη coca cola να τη δω κι ενώ περίμενα να δω κάτι που θα απαλύνει τα πονακια από την απραξία του Tarantino μου βγήκε κάτι σε Lynch!Δε λέω συμπαθέστατος!Lost highway,mallholand drive αν και το drive θυμίζει περισσότερο το Blue velvete.Φλασιαααα!φοβερή σκηνή με τη ξανθιά που βάζει τα κλάματα!δεν πρέπει να υπάρχει γυναίκα ηθοποιός που να κλαίει χειρότερα απ' αυτήν σε άλλη ταινία!Τη σκηνή ίσως να ήταν καλύτερα να τη θυμηθώ σε κάποια άλλη φάση να τη διασκεδάσουμε ή μήπως καλύτερα να την βλέπαμε σε κάποιο μίνι αφιέρωμα που θα κάνει ο kioupid κατά κόσμο Δημήτρης στον Lynch λέω τώρα εγώ!τέλος της φλασιας.

Μηνύματα στη ταινία μη ψάξετε ούτε κρυφά ούτε φανερά ούτε καν στην ανιδιοτελή πράξη του πρωταγωνιστή να βοηθήσει τον σύζυγο της γυναίκας που αγαπάει να ξεχρεώσει.

Όλη η βρωμιά της ταινίας περιορίζεται σε μερικές σκηνές δράσης,όχι κατεγιστικης, που κυρίως επικεντρονωνται στη προσωπικότητα του πρωταγωνιστή και σε λίγες σκηνές "πραγματικά" ωμής βίας!

Το σενάριο δε κυνηγάει βραβείο πρωτοτυπίας αλλά είναι καλό και κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.Γενικότερα η ταινία κυλάει αργά ενώ και οι πρωταγωνιστές με δυσκολία ψελιζουν μερικές φράσεις σε αντίθεση με τους υπερφλυαρους μαφιόζους.

Ο ήχος παίζει συμαντικο ρόλο στη δημιουργία ατμόσφαιρας και το soundtrack δίνει μια 80's αισθητική.

Εν κατακλείδι το drive είναι μια ταινία χαρακτήρων και υψωνω τον αντίχειρα!

Published with Blogger-droid v2.0.1

Σκέφτομαι με το φτωχό μου το μυαλό

Πο ρε γαμώτο, επιτέλους έχουμε σταθερή κυβέρνηση και τι κυβέρνηση...εθνικής ενότητας και σωτηρίας και ευρείας συναίνεσης. Απίστευτο!!Νιώθω πολύ υπερήφανος που οι πολιτικοί μας αρχηγοί μπόρεσαν έστω και την ύστατη στιγμή (?) να καταλάβουν σε ποιο πόδι φοράνε ποια παντόφλα και να συνεννοηθούν!! Τώρα πια όλα θα πάρουν το δρόμο τους για την κακόμοιρη Ελλαδίτσα, θα μείνουμε στο ευρό, θα κουρευτεί το χρέος μας κατά το ήμισυ και θα εκταμιευθεί η πολυπόθητη ΕΚΤΗ ΔΟΣΗ.

Νομίζω ότι κάτι ξέχασα, ε??κάτι μου λείπει, μία λέξη...αχ ναι εδώ την έχω!! ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2, πως πήγε να μου ξεφύγει!Κακές γλώσσες (ντροπή τους) λένε ότι στην πρώτη-πρώτη σελίδα της Δανειακής σύμβασης αναφέρεται ρητά το ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2, ότι δηλαδή για να ισχύσουν όλα τα προαναφερθέντα (όλα τα ωραία) θα πρέπει να παρθούν νέα γενναία μέτρα, ήτοι νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων κλπ. (δηλαδή θα μας γίνει το σκατό παξιμάδι ακόμη περισσότερο). Είναι κάτι που τις τελευταίες μέρες με το μπάχαλο που δημιούργησε ο Γιωργάκης έχουμε ξεχάσει! Όλοι μα όλοι έχουν επικεντρωθεί στο κοινό στόχο, την σωτηρία της Ελλάδας και παρουσιάζουν ως αναγκαία και επιβεβλημένη την υπογραφή της σύμβασης χωρίς καμία επιπλέον διαπραγμάτευση, καθώς οι Μαρκοζί δεν τα σηκώνουν πλέον αυτά. Σου λέει εμείς σας δίνουμε το γάιδαρο μας και σεις τον κοιτάτε στα δόντια, θα δείτε τι θα πάθετε.

Σκέφτομαι με το φτωχό μου το μυαλό μπας και όλο αυτό το στόρι έχει μια δόση συνωμοσίας. Μήπως λέω μήπως ο Γιωργάκης δεν ήταν τόσο κολλημένος τελικά με την καρέκλα?? μήπως λέω μήπως ήταν ένας τρόπος να σοκάρει τον ελληνικό λαό και να εκτονώσει την αγανάκτησή του, θέτοντας του κάτι τόσο εκβιαστικό (ναι και ευρώ όχι και δραχμή)??

Για σκεφτείτε πως ήταν τα πράγματα πριν μια βδομάδα. Δεν υπήρχε κανένα περιθώριο για νέα μέτρα, με τους πολίτες να βρίσκονται στο κόκκινο (βλ. γεγονότα στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου) και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ σε αποσύνθεση. Τώρα, με την ανήξερη Ευρώπη να πιέζει εκβιαστικά, όλα έγιναν απαραίτητα και αναγκαία. Η πολιτειακή κοινότητα και οι δημοσιογράφοι δε βλέπουν άλλη λύση και τρομαγμένος ο ελληνικός λαός ακολουθεί.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΠΙΤΙ!

Επιτέλους επιστροφή στο σπίτι!Με φάγανε τα ταξίδια και η live experience των ελληνικών εθνικών οδών. Γιατί το ταξίδι στην Ελλάδα είναι μια μεγάλη περιπέτεια ειδικά όταν οδηγάς σε δρόμους όπως η Αθηνών - Πατρών. Λίγα χιλιόμετρα να κάνεις και σύντομα καταλαβαίνεις τι θα περάσεις μόνο από τις ταμπέλες  ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΛΜ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΟΒΑΡΟΥ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 5 ΧΛΜ! ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΤΕ! Πραγματικά ένας δρόμος που σου προσφέρει απλόχερα δράση χιούμορ φόβο αγωνία κι όλα τα συναισθήματα που μόνο ο κινηματογράφος μπορεί να σου προσφέρει! Και όλα αυτά στη τιμή των 3,50 ευρώ τη στιγμή που το εισιτήριο στο κινηματογράφο έχει φτάσει τα 7,50 ευρώ ή 10 ευρώ για τις 3d ταινίες. Συγκρίνεται?
Σε πρόσφατο ταξίδι που έκανα στη Θεσσαλονίκη και τους εκεί μαγευτικούς δρόμους τράβηξα μερικά βιντεακια στη διαδρομή τα οποία τα έκανα clipακι.Παρτετο!

Τι είναι Αριστούργημα?

Έχω αναρωτηθεί πάρα πολλές φορές για το πότε πρέπει να θεωρώ μια ταινία αριστούργημα, άξια μνημόνευσης.

Όταν το σενάριο είναι σφιχτό? Όταν ο σκηνοθέτης έχει τραβήξει τα πλάνα του? Όταν έχει την σφραγίδα του αγαπημένου σου δημιουργού? Όταν η κριτική του συμπαθέστατου Δημήτρη Δανίκα είναι από 8 και πάνω? Όταν, Όταν, Όταν? Αμέτρητες απορίες!!

Εκεί έρχεται η νέα ταινία του Almodovar (La Piel que Habito - Το δέρμα που κατοικώ) και σου κάνει την δουλειά. Στα ξεδιαλύνει όλα. Σου απαντάει ξεκάθαρα!!

Το αριστούργημα σε χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα, στο υποσυνείδητο, σε κάνει απλά να μην το βγάζεις από το μυαλό σου! Σε καθηλώνει ώρες και μέρες συνεχόμενες να αναρωτιέσαι τι θέλει να πει ο ποιητής! Έτσι ακριβώς ενιωσα με την νέα ταινία του κομπανιέρο Πεδρο!!

Δε θα αποκαλύψω τίποτα για την πλοκή του έργου, αυτήν θα έχετε την ευκαιρία να την ξεμπερδέψετε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Θέλω απλά να ομολογήσω το θαυμασμό μου για αυτόν τον σκηνοθέτη, που αν και δεν τον έχω πολύ παρακολουθήσει, σε αναγκάζει με τούτο του δημιούργημα, κυριολεκτικά, να του υποκλιθείς! Με ένα μοναδικό τρόπο καταφέρνει να φτιάξει μία ταινία τόσο διατροφικά αποκρουστική αλλά συνάμα με ένα χαρακτήρα τόσο ανθρώπινο και τρυφερό! Εισάγει το φανταστικό αλλά παράλληλα δημιουργεί ένα αληθινό δράμα, στο οποίο αβίαστα συμπάσχεις. Στη σκέψη μου έρχονται αμέτρητες σκηνές του έργου, κάνοντάς με να το ζω μέσα μου ξανά και ξανά!

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, άπιαστες!Ο Antonio Banderas στο ρόλο του πλαστικού χειρουργού σε κάνει να ανατριχιάζεις όποτε πιάνει κάποιο αιχμηρό αντικείμενο στα χέρια του ενώ η σαγηνευτική Elena Anaya αποτελεί την αποκάλυψη στο ρόλο του πειραματόζωου!Όμως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες δένουν απίστευτα με την όλη ιστορία.

Τώρα πια ξέρω και μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος!!Το χρωστάω όμως σε αυτές τις ταινίες, σε αυτούς τους δημιουργούς. Με κάναν να ξεχωρίζω το άριστο από το καλό!

This must be the place

Πλέον τον ρόλο μου τον έχω μάθει.

Λέω (και γράφω) την αποψή μου, η οποία είναι απόσταγμα σκέψης και ωρίμανσης, και όλοι μου την πέφτουν.

Έρχετε όμως το πλήρωμα του χρόνου και βγαίνω πάντα στο τέλος σωστός. Μα ποίος είμαι τέλος πάντων;

Πήγα και είδα λοιπόν το νέο φιλμ του Paolo Sorentino με τον Sean Penn. Το This must be the place.

O τίτλος του φιλμ είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι των Talking Heads (με τον David Byrne να υπογράφει το σαουντρακ και να συμμετέχει στην ταινία):

"And you're standing here beside me/I love the passing of time/Never for money/Always for love /Cover up and say goodnight . . . say goodnight/Home - is where I want to be/But I guess I'm already there/I come home - she lifted up her wings/Guess that this must be the place"

Πρόκειται για ένα καθαρά road movie, γυρισμένο σε Ιρλανδία και Αμερική από έναν Ιταλό.

Ο Sean Penn είναι ο Cheyenne, ένας πλούσιος και πρώην ροκ-σταρ. Πλέον ακροβατεί μεταξύ κατάθλιψης και βαρεμάρας. Όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του είναι κοντά στον θάνατο, πηγαίνει στη Νέα Υόρκη να τον δει, αλλά δεν τον προφταίνει. Μετά από 30 χρόνια αποξένωσης των δύο αντρών, τώρα συνειδητοποιεί τα δεινά που τράβηξε ο πατέρας στο Άουσβιτς. Κάπου εκεί ξεκινά η αναζήτηση του ανά την χώρα ξεκινά, με πάθος για εκδίκηση.

Ο Sean Penn δημιουργεί έναν απίστευτο χαρακτήρα (θυμίζει έντονα τον Robert Smith των Cure) που πολλές στιγμές μοιάζει να βγαίνει τελείως από το φιλμ και να λειτουργεί αυτόνομα και παράλληλα.

Το This must be the place είναι γεμάτο ατάκες που αφορούν την ζωή χωρίς να είναι υπερβολικές. Μπορεί να συμφωνεις ή να διαφωνείς με αυτές, αλλά το σίγουρο είναι ότι σε όλη την διάρκεια του φίλμ δεν θα πάψεις να χαμογελάς.

Anthrax : Worship Music

Όταν είδα τους Anthrax στη Μαλακάσα μαζί με τους big four μου πέρασαν την εντύπωση ότι γούσταραν που έπαιζαν πάλι όλοι μαζί και που συμμετείχαν σε αυτή τη περιοδεία! Αυτός ήταν κι ένας καλός λόγος για να ακούσω το Worship Music. Πολλοί ήταν αυτοί που πιθανότατα λειτούργησαν με τα ίδια κριτήρια περιμένοντας να ακούσουν κάτι που θα θύμιζε τις εποχές του Among the Living ή του State of Euphoria και πιθανολογώ ότι απογοητεύτηκαν. Αν και δεν το είχαν σχεδιάσει έτσι οι Anthrax κατάφεραν και κέρδισαν χρόνο ακρόασης για το Worship Music έτσι ώστε να το ακούσουν ακόμα και οι πιο στενόμυαλοι. Εν τέλει αποδείχθηκε (ίσως κάποιοι να το είχαν διαβάσει και νωρίτερα) ότι τα τραγούδια υπήρχαν πριν το reunion με το Belladona και το album να είχε κυκλοφορήσει και νωρίτερα με άλλον τραγουδιστή. Σίγουρα θα απογοητεύτηκαν πολλοί! Το album αρχίζει φουριόζικα και δημιουργεί προσδοκίες. Ο ήχος θυμίζει λίγο τους παλιούς καλούς Anthrax εμπλουτισμένος με nu metal στοιχεία  μελωδικότατα ρεφρέν solos γράφοντας μερικά εμπνευσμένα τραγούδια. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα αλλάζουν. Τα λίγα στοιχεία που θύμιζαν το παρελθόν εξαλείφονται αποκτώντας ένα πιο σύγχρονο metal ήχο με τραγούδια κυρίως μέτρια κάποια αδιάφορα και μερικά καλά.

Σε γενικές γραμμές το Worship Music δεν είναι κακό  απλά διαφορετικό από αυτό που πολλοί μπορεί να περίμεναν. Αυτό που κρατάω εγώ από αυτό το album είναι οτι οι Anthrax δεν πέφτουν στη παγίδα που έχουν πέσει όλες οι μπάντες που κάποτε μεσουρανούσαν να κυνηγάνε φαντάσματα του παρελθόντος. Να κυκλοφορούν δίσκους που μετά τη πρώτη ακρόαση να νιώθεις οτι δούλευες όλη μέρα σπάζοντας πέτρες σε κάποιο μεταλλείο(κάνει καλό λογοπαίγνιο). Δίσκους που σου μεταφέρουν το άγχος της μπάντας για επανάληψη της παλιότερης επιτυχίας τους! Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω οι Anthrax παρουσιάζουν όρεξη και φρεσκάδα που δείχνει το λόγο για τον οποίο ονόμασαν το album Worship Music. Κατά τη ταπεινή μου άποψη η προσπάθεια τους μπορεί να χαρακτηριστεί ως τίμια!

Batman: Η Επιστροφη Του Σκοτεινου Ιπποτη

Όσοι πιστεύετε οτι θα γράψω για τη ταινία κάνετε λάθος. Αν κοιτάξετε την ετικέτα της ανάρτησης γραφεί comics. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθώ και με τη ταινία γιατί απλούστατα δεν έχει καμία σχέση με το comic. Πιθανότατα το comic να ήταν η κινητήριος δύναμη για να κάνει ο Nolan τη ταινία.

Έχω εκφράσει τις απόψεις μου για τα υπερηρωϊκά comics παλιότερα οταν έγραψα για το "superman: red son" και ο σκοτεινός ιππότης δεν με διαψεύδει! Το comic φέρει τη σφραγίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου Frank Miller (Sin City, 300 , The spirit κ.λ.π.) ο οποίος φτιάχνει ένα σενάριο πραγματικά πολύ καλό και πρωτότυπο για τον Batman που αν ο Nolan το είχε μεταφέρει στον κινηματογράφο αντί να γράψει νέο θα είχε κάνει δέκα φορές καλύτερη ταινία.
Στην Επιστροφή του Σκοτεινού Ιππότη ο Batman είναι εξηντάρης κι έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση αρκετά χρόνια νωρίτερα. Οι μεγαλύτεροι μόνο τον θυμούνται οι νεώτεροι τον γνωρίζουν μόνο από τις ιστορίες και πολλοί πιστεύουν οτι είναι μυθικό και όχι πραγματικό πρόσωπο. Η κατάσταση στο Gotham City έχει ξεφύγει και η πόλη λυμαίνεται απο συμμορίες κάτι που βάζει σε σκέψεις τον Bruce Wayne ο οποίος τελικά με αφορμή την αποφυλάκιση του διπρόσωπου Dent αποφασίζει να ξαναφορέσει τη μάσκα του Batman. Η επανεμφάνιση του Batman όμως δεν έχει τα αποτελέσματα που θα περίμεναν όλοι αντίθετα διχάζει τη κοινή γνώμη της πόλης με τη βιαιότητα που λειτουργεί! Στην πόλη εμφανίζονται συμμορίες νεαρών επηρεασμένες από τη δράση του Batman με την ονομασία "Γιοι του Batman" οι οποίες κυνηγούν το έγκλημα με βίαιες μεθόδους.Στην ουσία η πόλη βιώνει έναν εμφύλιο πόλεμο και οι αρχές αποφασίζουν οτι ο μόνος τρόπος για να τελειώσει αυτό είναι να σταματήσει τη δράση του ο Batman και στέλνουν τον Souperman να τον συνετίσει αρχικά και αργότερα να τον σταματήσει.
Ένα comic με πολύ βια με χαρακτήρες που δεν μασάνε μία με τον δικό τους κώδικα τιμής που αποδίδουν δικαιοσύνη με τη δική τους λογική με ακραίες μεθόδους όπως μας έχει συνηθίσει ο Frank Miller πράγμα που σημαίνει ότι οι οπαδοί του θα το λατρέψουν!