Newsted : Heavy Metal Music

Επανεμφάνιση του Newsted με την προσωπική του μπάντα που φέρει και το όνομα του. Φρόντισε φυσικά να μας προϊδεάσει με ένα EP (Metal) που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα αυτή τη χρονιά. Το πρώτο λοιπόν άλμπουμ κινείται στο στυλ που είχε φανερώσει με την κυκλοφορία του EP, δυνατό, βρόμικο, με κάποια στοιχειά κλασσικού thrash και χωρίς πολλές αναφορές στην εποχή των metallica. Αν και ο τίτλος τόσο του άλμπουμ όσο και του EP μαρτυρούν κάποιο κόμπλεξ ο Newsted κάνει αυτό που θέλει και γουστάρει. Σε γενικές γραμμές το Heavy Metal Music δεν εντυπωσιάζει αλλά κινείται στην μετριότητα. Ακούγεται ευχάριστα αλλά δεν πρόκειται να το ακούσεις πολλές φορές. Η συνολική προσφορά του άλμπουμ είναι ένα ευχάριστο άκουσμα , κάνα δυο καλά τραγούδια και ένα ακόμα πάτημα για να τη λέμε στα άλλα τα τομάρια!

Punk Rock Jesus

Το Punk Rock Jesus είναι η μίνι σειρά του Sean Murphy που κυκλοφόρησε από την Vertigo (την οποία εμπιστευόμαστε ) και ολοκληρώθηκε με το έκτο τεύχος σχετικά πρόσφατα.
Στο πολύ κοντινό μέλλον μια επιστήμονας επιδοτούμενη από ένα τηλεοπτικό κανάλι θα κλωνοποιήσει τον πρώτο άνθρωπο μάλιστα παίρνοντας DNA από τη σινδόνη του Τορίνο με σκοπό να κλωνοποιήσει τον Ιησού. Έτσι λοιπόν στήνεται ένα μακροχρόνιο reality show που παρουσιάζει τη καθημερινή ζωή του " μικρού Ιησού " της μητέρας του αλλά και ενός μπράβου ( πρώην στρατιώτης του IRA ) που τους προστατεύει με κάθε τρόπο καθώς  η εκπομπή αποκτάει πολλούς θεατές άλλα και πολλούς εχθρούς. Η παραγωγή  δένει με συμβόλαια όλους τους εμπλεκόμενους στο show και στην ουσία τους κρατάει φυλακισμένους . Το κοινό παρακολουθεί το νεαρό αγόρι σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον χωρίς ανθρώπινη επαφή να εκπαιδεύεται να γίνει ο Ιησούς Νο2. Τα πράγματα όμως αλλάζουν ο νεαρός αρχίζει σιγά σιγά και βλέπει πέρα από αυτά που τον διδάσκουν γίνεται οπαδός της punk μουσικής και το σκάει από το show.
Για να μην τα πολυλογώ το Punk Rock Jesus είναι κάτι παραπάνω από την ιστορία που μας διηγείται. Ο φανατισμός η εκδίκηση οι ηθικοί φραγμοί η θρησκεία είναι μερικά από αυτά που διαπραγματεύεται. Χωρίς πολλά λόγια απλά διαβάστε το.

Man Or Astroman : Defcon 5..4..3..2..1

Δώδεκα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία αλλά το σκάσανε το καλό το αλμπουμάκι. Δεν υπήρξα ποτέ μεγάλος οπαδός των Man Or Astroman αλλά πιστεύω ότι το Defcon είναι πολύ καλή δουλειά. Αν και γνωστοί για τα surf και space στοιχεία το de
fcon ακούγεται λίγο πιο alternative που δεν είναι κακό αντιθέτως δίνει μια φρεσκάδα στον ήχο. Μπορεί να μην ανακαλύψεις το τραγούδι που θα φωνάξεις "ουαου τι κομματάρα είναι αυτή!" μπορεί κάνα δυο κομμάτια , αν και εξυπηρετούν την ατμόσφαιρα του δίσκου και γενικότερα της μπάντας, να μη σε πείραζε να δεν υπήρχαν στο άλμπουμ αλλά στο σύνολο του αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Η προσγείωση τους μετά από δώδεκα χρόνια κρίνεται επιτυχημένη κι εσύ θα βάλεις το cd στο reapet για να το ακούσεις και δεύτερη και τρίτη φορά και βάλε!

Μπικγ Χιτ

Αν δεν κάνω λάθος ήταν το 2008 όταν στα πλαίσια του  φεστιβάλ ελληνικού καλτ κινηματογράφου είχα παρακολουθήσει τη ταινία του Ζωναρα "Ο γιος του τσαρλυ". Τότε είχε προσπαθήσει να κάνει μια  b movie,ταινία noir - pulp για να την ευχαριστηθεί αυτός και το κοινό.  Κι όμως δούλευε συνεχώς για να μπορέσει να παρουσιάσει κάτι καλό στο μέλλον και το κατάφερε!
Το μπιγκ χιτ βασίζεται σε μια κλασσική ταινία noir του Fritz Lang τη μεγάλη κάψα. Ομολογώ ότι δεν την είχα δει τη ταινία ακόμα κι όταν ξεκίνησα να γράφω το άρθρο. Για κάποιο λόγο δεν το ολοκλήρωσα και καλύτερα γιατί τελικά είδα την αυθεντική ταινία και μπορώ να κρίνω καλύτερα.
Έχοντας ένα καλό σενάριο κι ένα μπούσουλα από την πρωτότυπη ταινία (που εν τελεί την ακολουθεί πιστά) τα στοιχήματα για τον Ζωναρά είναι τα εξής: Η προσαρμογή του σεναρίου στη σύγχρονη Ελλάδα, το χαμηλό budget και φυσικά να δώσει κάτι παραπάνω ή διαφορετικό ή το στίγμα του στην ταινία.
Η προσαρμογή του σεναρίου είναι αρκετά καλή, τα στριπτιτζάδικα της Συγγρού γίνονται ο χώρος δράσης των γκάνγκστερς και οι βίλες της Κηφισιάς οι κατοικίες τους. Σίγουρα η κοψιά του αστυνομικού δεν είναι αυτή που γνωρίζουμε αλλά δεν μας ενοχλεί καθόλου!
Δυο πολύ έξυπνα τεχνάσματα βοηθάνε να μη φανεί το χαμηλό κόστος της ταινίας. Πρώτα από όλα η ταινία δεν έχει φοβερή δράση (σκηνές πυροβολισμών, ανατινάξεις και τέτοια κόλπα) πράγμα το οποίο τον βοηθάει. Από την άλλη πάλι σε κάποιες περιπτώσεις , χρησιμοποιεί το τέχνασμα της τηλεόρασης. Δηλαδή ο πρωταγωνιστής παρακολουθεί τηλεόραση (δεν είμαι σίγουρος αλλά μάλλον οι σκηνές είναι από την πρωτότυπη ταινία) ακούει την έκρηξη βγαίνει έξω και η κάμερα μένει στην τηλεόραση που δείχνει την υπόλοιπη δράση με το φλεγόμενο αυτοκίνητο.
Το δεύτερο τέχνασμα που προσθέτει και μια διαφορετική αισθητική στην ταινία είναι το ντουμπλάρισμα των ηθοποιών. Μπορεί να χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς χωρίς όμως να φαίνεται τόσο πολύ αφού η φωνή προέρχεται από επαγγελματία ηθοποιό. Οι φωνές είναι αυστηρά επιλεγμένες βαθιές και μπάσες που δένουν απίστευτα με την ατμοσφαίρα της ταινίας. Οι προηχογραφημένοι ήχοι το ασπρόμαυρο το παιχνίδι των σκιών η πολύ καλή φωτογραφία δημιουργούν ένα σύνολο που αν όχι σε εντυπωσιάζει άλλα σίγουρα δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο!
Πληροφορίες για την πρωτότυπη ταινία : http://www.imdb.com/title/tt0045555/?ref_=sr_1
Πληροφορίες για την ταινία του Ζωναρά : http://zonarasproductions.blogspot.gr/
Και για να καταλάβετε τι λέω δείτε το trailer.

Bombino - Nomad

Παράξενο άλμπουμ άλλα ενδιαφέρoν. Οι χαρακτηρισμοί που μπορείς να του δώσεις πολλοί. Γράφε!  Αφρικάνικο blues, τα blues της ερήμου , τα blues της Σαχάρα , ethnic κ.α. Τέλος πάντων ο Bombino μας έρχεται από το Νίγηρα από τη φυλή των Τουαρέγκ και έμαθε κιθάρα μόνος του. Πάρα αυτά κατάφερε να δημιουργήσει αίσθηση και να γίνει γνωστός για αυτό και στη παραγωγή του Nomad βρίσκεται ο Dan Auerbach χωρίς όμως να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Ο ήχος στα αυτιά μας φαντάζει κάτι διαφορετικό και φρέσκο και μάλιστα από έναν καλλιτέχνη που δεν ξέρει από μουσική βιομηχανία και παίζει με την ψυχή του. Οι καλές στιγμές αρκετές! Τα προβλήματα?  Κυρίως ότι είναι ένα επίπεδο άλμπουμ που κινείται σε συγκεκριμένο τέμπο χωρίς αλλαγές ξεσπάσματα και ότι άλλο μπορεί να δώσει παραπάνω ενδιαφέρον και σίγουρα η γλωσσά.  Η επιλογή του να τραγουδήσει σε κάποια διάλεκτο των Τουαρέγκ μας δυσκολεύει!  Πρώτον γιατί δεν καταλαβαίνουμε τίποτα δεύτερον γιατί είναι κάτι πολύ ξένο στα αυτιά μας. Για να ολοκληρώσω λίγοι θα εκτιμήσουν τον ήχο αυτό αλλά όσοι ψάχνονται να ακούσουν νέα και διαφορετικά πράγματα καλό είναι να το ακούσουν!

Βαραββας

Έφτασε μεγάλη παρασκευή και ακόμα δεν έχω καταλάβει ότι έχουμε Πάσχα! Σκέψου ότι ούτε trailer δεν έχω δει ακόμα του Ιησού από τη Ναζαρέτ.  Κι όμως είμαι σίγουρος ότι κάπου παίζει. Δεν επανέρχομαι γιατί τα έχω ξαναπεί κατά το παρελθόν.  Μόλις λοιπόν χθες το απόγευμα κατάφερα να πάρω λίγη τζούρα από τον Βαραββα! Αντονι Κουιν και δε συμμαζεύεται! Ναι τώρα το καταλαβαίνω έχουμε Πάσχα! Αλλά αυτό που συνεχίζω να μην καταλαβαίνω είναι γιατί δεν παίζουμε την ελληνική εκδοχή του βαραββα που τα σπάει!

Philm 21/4/2013 Στο Second Skin

Μετά τη δισκοκριτική του Harmonic, πάρε στα καπάκια την ανταπόκριση από τη συναυλία τους στην Αθήνα!  Το κεντρικό πρόσωπο εννοείται ότι ήταν ο Lombardo, για αυτό φρόντισε τα τύμπανα να στηθούν μπροστά στη σκηνή, στην ίδια ευθεία με τους άλλους δυο της μπάντας. Αυτή ήταν η πώρωση της βραδιάς. Γιατί τον Lombardo τον έχουμε ξαναδεί ζωντανά και μάλιστα με τους Slayer, αλλά σκέψου ότι αυτή τη φορά πέρα από το σημείο που έστησε τα τύμπανα στη σκηνή, έπαιξε με ένα σχεδόν βασικό σετ τυμπάνων που δεν τον έκρυβε. Βάλε ότι το μαγαζί ήταν μικρό και τον είχες σε απόσταση αναπνοής, μπορούσες να διακρίνεις ακόμα και τις εκφράσεις του προσώπου του, την ένταση με την οποία έπαιζε , τις μπαγκέτες που έσπαγαν ή του γλίστραγαν από τα χέρια, αλλά εκείνος εκεί, το βιολί του, σφυροκοπούσε τα τύμπανα κι έκανε τον κατασκευαστή τους να καμαρώνει που άντεξαν στα χέρια του!
Έχοντας μόνο μια κυκλοφορία στο ενεργητικό τους ξέραμε τι θα ακούσουμε. Δηλαδή, όλο το Harmonic (παίζοντας τα τραγούδια σε γρηγορότερο tempo από αυτό του άλμπουμ), συν κάποια νέα τραγούδια όπως διαβάσαμε σε συνέντευξη του Lombardo και όσοι παρακολουθούν τα video της μπάντας στο youtube, γνώριζαν και για τη διασκευή του Symptom Of  The Universe. Ξεκίνησαν χωρίς λόγια με τα τραγούδια να διαδέχονται το ένα το άλλο και ο μόνος λόγος που σταματούσαν ήταν για να διορθώσει τα τύμπανα ο Lombardo (είπαμε ότι άντεξαν άλλα σίγουρα ταλαιπωρήθηκαν). Τότε μόνο έβρισκε την ευκαιρία ο Tomaselli να πιάνει τη κουβέντα με τον κόσμο. Τελικά αποδείχτηκε ο πιο επικοινωνιακός κι ο πιο εκδηλωτικός, καθώς έζησε τη συναυλία με τον δικό του εκστατικό τρόπο! Ο Lombardo πέρα από το show που έδωσε πίσω από τα τύμπανα, αρκέστηκε μόνο σε χειρονομίες ευχαριστίας προς το κοινό που τον επευφημούσε, ενώ ο Nestler μόνο στην παρουσίαση της μπάντας.
Δεν περίμενα κι ούτε απογοητεύτηκα που δεν έπαιξαν τίποτα από Slayer, ούτε πιστεύω ότι αυτό δείχνει κάτι για τις μεταξύ τους σχέσεις. Απογοητεύτηκα περισσότερο από το κοινό (αυτό που κάποιος φίλος μου ονομάζει subuteo). Σίγουρα η μουσική των Philm δεν είναι η πιο συναυλιακή που μπορείς να βρεις, αλλά ρε φίλε, ακόμα κι όταν ακούς κάτι που δεν σου αρέσει, το πόδι σου το κουνάς κάποιες τουλάχιστον στιγμές στο ρυθμό της μουσικής.
Για να κλείσω τις εντυπώσεις μου από τη συναυλία, θα αναφερθώ και στη μπάντα που προηγήθηκε.  Εννοείται ότι δεν τους είχα ξανακούσει τους Tardive Dyskinisia, αλλά διάβασα καλά πραγματάκια για αυτούς.  Προσωπικά αυτού του είδους ο ήχος δεν μου αρέσει, αλλά όσοι γουστάρουν μπάντες τύπου Meshuggah μάλλον θα τους λατρέψουν! Μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, με πολλές αλλαγές που χανόσουν.  Δύσκολα τραγούδια για συναυλία! Αν και στριμωγμένοι στη μικρή σκηνή, έκαναν ότι καλύτερο για να ζεστάνουν το κοινό "subuteo". Μάταια όμως! Τι κι αν οι κιθαρίστες κοπανιόντουσαν, τι κι αν ο τραγουδιστής προσπαθούσε να πει κανα αστείο, τι κι αν έκραζε για την απάθεια του κοινού, τα αγάλματα έμεναν ακίνητα!