Ποιος είναι πίσω από το μαύρο γουρούνι τελικά;

Ποιος είναι πίσω από το μαύρο γουρούνι τελικά; Εύκολα μπορεί κάποιος απλός αναγνώστης, μετά τις τελευταίες αναρτήσεις, να σκεφτεί ότι πίσω από το μπλογκ βρίσκεται ο Χαρδαβέλας. Ταχυδακτυλουργοί, δυνάμεις του μυαλού, μαγεία, διάολοι, λιβάνια, Πανάγιες, Αντίχριστοι, ψυχαναλυτές, αποκρυφισμός, εκκλησίες του Σατανά, Μεσαίωνας, χάος, επαίτες, ελάφια, αλεπούδες, κοράκια, δολοφόνοι, πόλεμοι, νόμπελ ειρήνης, πρόεδροι των ΗΠΑ...

Είναι αλήθεια. Ούτε οι Πύλες του Ανεξήγητου να ήμασταν!!!

Μπορεί το blackpig να αποδείξει εύκολα ότι πίσω του δεν είναι ο Χαρδαβέλας, αλλά μπορεί κάνει το ίδιο και με την κατηγορία ότι δεν είναι μέσα του;

Uri Geller Και Μαλακιες

Ώρες ώρες απορώ με το μυαλό που κουβαλάνε μερικοί άνθρωποι! Βγαίνει ένας τύπος ο οποίος ισχυρίζεται εδώ και 30 χρόνια αν δεν κάνω λάθος ότι διαθέτει ικανότητές φοβερές και τρομερές. Μπορεί να κάνει με τη δύναμη του μυαλού απίστευτα πράγματα! Ο κόσμος τον πιστεύει και το κόλπο είναι απλό λέει ότι τις δυνάμεις αυτές τις διαθέτουμε όλοι απλά δεν τις έχουμε αναπτύξει και αυτός μας τις επιδεικνύει και μας βοηθάει να τις χειριστούμε και εμείς! Ο Γιούρι Γκελλερ είναι μια περίπτωση από τις πολλές που υπάρχουν και ίσως η πιο γνωστή. Είναι ένας ταχυδακτυλουργός που πασσαρει τη τέχνη του με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους. Βέβαια τα κόλπα του μπορούν να τα εξηγήσουν και να τα κάνουν πολλοί ταχυδακτυλουργοί. Όπως επίσης ψυχολόγοι μπορούν να ερμηνεύσουν τους λόγους που ένα άτομο λειτουργεί κατά αυτό το τρόπο. Τι γίνεται όμως όταν σκάει μύτη ο James Randi και τους προκαλεί? Άλλοι κρύβονται κι άλλοι απλά γίνονται ρόμπα. Ο Geller χρόνια τώρα τον αποφεύγει σαν το διάολο το λιβάνι. Ο Randi (ταχυδακτυλουργός στο επάγγελμα) προσφέρει ένα αρκετά μεγάλο έπαθλο σε όποιον καταφέρει να του αποδείξει ότι έχει τέτοιες ικανότητες ενώ έχει προκαλέσει ουκ ολίγες φορές τον Geller χωρίς ανταπόκριση! Δείτε πως τους ξεμπροστιάζει!

Το κόλπο με το ρολόι πάντως το δοκίμασαν και οι δικοί μου χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά θα πρέπει να πάρω καινούριο!

Βόηθα Παναγιά μου, ο Αντίχριστος!

Είχα τόση μεγάλη αγωνιά να δω τη νέα ταινία του Τρίερ. Ενός σκηνοθέτη από τους πιο καταξιωμένους στην Ευρώπη και απτούς αγαπημένους μου (Δαμάζοντας τα κύματα και Dodgville). Οι κριτικές που είχα διαβάσει, αντιφατικές. Άλλες το θεωρούσαν ως ένα αριστούργημα της 7^ης τέχνης και άλλες ένα σκουπίδι του «απατεώνα» σκηνοθέτη. Δεν επηρεάστηκα από αυτές κ θέλησα να το δω.

Δεν ξέρω τι πετριά έφαγε ο Τρίερ με την κατάθλιψη του κ έγραψε αυτό το έργο, αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να στρατευθώ στην δεύτερη κατηγορία κριτικών. Το έργο είναι για τα μπάζα και παρακαλώ τον ίδιο τον Τρίερ να το μαζέψει από τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Δεν θα ασχοληθώ με το στόρι της ταινίας. Μπορείτε να το διαβάσετε από τον φίλο Πανάγο που το έχει γράψει στην ωραία του κριτική. Η ταινία δημιουργήθηκε απλώς και μόνο για να σοκάρει, χωρίς κανένα βαθύτερο νόημα, καμιά σοβαρή αλληγορία και προβληματισμούς. Ο σκηνοθέτης θέλησε να μας μιλήσει για την αιωνία αντιπαράθεση μεταξύ των δυο φυλών, μένα τρόπο τόσο παιδικό που μόνο σε θριλεράκια της σειράς ταιριάζει. Ναι, τώρα θεωρώ κ εγώ τον Τρίερ όχι μισογύνη αλλά μισάνθρωπο. Βάζει την γυναίκα σε ρολό Εύας, η όποια έχει από πάντα και για πάντα στο μυαλό της, την αμαρτία κ απτήν άλλη, ο άντρας-Αδάμ είναι τόσο ενοχλητικά αμέτοχος και παθητικός. Όχι, κύριε Τρίερ, δεν είναι αυτή η μάχη μεταξύ των δυο φιλών, ούτε η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού (όπως λέει κ ο Πανάγος). Αυτά είναι απλοϊκές μπούρδες αιρετικών μεσαιωνικών αντιλήψεων. Σκηνοθέτα, σε παρακαλώ, πάρε 2-3 lexotanil να χαλαρώσεις.

Ένα άλλο στοιχειό που κάνει την ταινία προκλητική έως εκνευριστική, είναι ότι οι σκηνές σεξ που μας δίνει, φλερτάρουν έντονα με πορνό. Απλό παράδειγμα αποτελεί η σκηνή του προλόγου, οπού το ζευγάρι βρίσκεται στο μπάνιο κ ζει τον έρωτα του. Εκεί μας πετάει κ την διείσδυση του μορίου του αντρός στον κόλπο της γυναικός, επιμορφωτικά, για να μάθουμε πως γίνεται η δουλειά. Έλεος!!!

Επίσης, όλα αυτά τα στοιχειά μαγείας κ αποκρυφισμού που χρησιμοποιεί, ελάφια, αλεπούδες, κοράκια και επαίτες είναι για γέλια. Ειδικά, η στιγμή προς το τέλος της ταινίας στην όποια ο «αυτός» ξεφεύγει από το καταφύγιο και την υστερική γυναίκα του, κοιτάζει πίσω και βλέπει ως άλλον γκάσπερ το φαντασματάκι τα τρία ζωντανά να στέκονται σαν να του λένε: "την κάναμε την δουλειά μας, γλίτωσες από την σκύλα", είναι από τις πιο αστείες του έργου.

Η μόνη σκηνή που πραγματικά αξίζει, είναι αυτή του προλόγου (εκτός του προαναφερθέντος επιμορφωτικού της περιεχομένου), όπου μας εισάγει στο θέμα της ταινίας. Η ειδυλλιακή μουσική του background δένει απόλυτα με την σκηνή του βίαιου σεξ του ζευγαριού κ το τραγικό τέλος της, οπού το παιδί πέφτει απτό παράθυρο.

Αναγνωρίζω, επίσης, τις πολύ καλές ερμηνείες των 2 ηθοποιών που κατάφεραν να λειτουργήσουν ακριβώς στο πνεύμα του έργου. Η Σαρλότ Γκένσμπουργκ καταφέρνει να τρομάξει στην σκηνή του κυνηγητού του Αντρός της καθώς ο Γουίλιαμ Νταφόε μένει πιστός στον παθητικό ρολό του ψυχαναλυτή.

Πραγματικά, θαυμάζω τον φίλο μου Πανάγο που μπόρεσε κ βρήκε τόσους συμβολισμούς, σε μια ταινία για την όποια δεν χρειαζόσουν τίποτα άλλο, παρά ένα μαλακό μαξιλάρι για να κοιμηθείς στις βολικές θέσεις του μικρόκοσμος φιλμ σέντερ. Λίγο καλαμπούρι δεν βλάπτει!

Τρίερ με απογοήτευσες, κατάφερες έναν θαυμαστή σου να πει μεσούσης της αίθουσας, βόηθα Παναγιά μου, ο Αντίχριστος! Όμως δεν σε κακίζω ούτε σε ξορκίζω, ξέρω ότι το ταλέντο σου είναι αστείρευτο. Οξύμωρο με τα παραπάνω, αλλά φάνηκε κ σε τούτη σου την ταινία, αφού κατάφερες ένα συνονθύλευμα ασύνδετων πραγμάτων να το σκηνοθετήσεις με μαεστρία. Ανυπομονώ τη νέα σου δουλειά. Εύχομαι μόνο τότε να μην πω, βόηθα Παναγιά μου, ο Τρίερ!!!

αντίχριστος

Ας υποθέσουμε ότι το ερώτημα είναι αν είναι καλή ταινία Ο Αντίχριστος του Λαρς Φον Τρίερ.

Τι καλύτερο να αρχίσουμε από τα γεγονότα.

Ο Λαρς Φον Τρίερ είναι ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως. Σύμφωνα με δήλωση του, πριν από μερικά χρόνια ο γνωστός σκηνοθέτης πέρασε μια περίοδο κατάθλιψης, οπού για αυτόν ήταν μια πρωτόγνωρή εμπειρία και έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να δουλέψει (με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται για έναν καλλιτέχνη). Βγαίνοντας από αυτό το αδιέξοδο έγραψε μια ιστορία από την οποία προέκυψε το σενάριο του Αντίχριστου.

Η ιστορία του φιλμ έχει να κάνει με ένα ζευγάρι, που μετά τον θάνατο του γιου τους, η γυναίκα πέφτει σε κατάθλιψη που δεν φαίνετε να θεραπεύεται και έτσι ο άντρας της, που είναι ψυχοθεραπευτής αποφασίζει για να την θεραπεύσει να πάνε μαζί σε μια απομονωμένη καλύβα μέσα στο δάσος. Ο άντρας για να την βοηθήσει ψάχνει να βρει τι είναι αυτό που την φοβίζει.

Βασικά στοιχεία του έργου αποτελούν ότι το δάσος που ονομάζεται Εδέμ, οι ήρωες που δεν έχουν όνομα (άρα μπορεί να είναι οποιοιδήποτε), η θέση ‘Η φύση είναι η εκκλησία του Σατανά’, η γυναικοκτονία στον Μεσαίωνα (και όχι ο μισογυνισμός), και το τρίπτυχο Θλίψη - Χάος - Απόγνωση, που αποτελούν τους Τρεις Επαίτες και αναπαριστάνονται από το Ελάφι, την Αλεπού και το Κοράκι, αντίστοιχα. Όταν εμφανίζονται και οι Τρεις Επαίτες μαζί κάποιος πρέπει να πεθάνει.

Το φιλμ χωρίζεται στον Πρόλογο, τέσσερα κεφάλαια - Θλίψη, Πόνος (Το Χάος Βασιλεύει), Απόγνωση (Γυναικοκτονία) και Τρεις Επαίτες - και το Επίλογο.

Το έργο είναι αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι.

Το έργο έχει στιγμές που εύκολα χαρακτηρίζονται σοκαριστικές, αν όχι διεστραμμένες ή παρανοϊκές.

Ο Τριέρ ξεφεύγει από το δόγμα 95 (ή μάλλον το καταπατά πλήρως χρησιμοποιώντας μη φυσικό φωτισμό, φίλτρα, ασπρόμαυρες σκηνές, μουσική επένδυση, μια όχι ρεαλιστική ιστορία, η κάμερα σπανία φέρετε στο χέρι και ο σκηνοθέτης είναι ο μεγάλος σταρ και ο μόνος που το όνομα του αναγράφετε στους τίτλους αρχής), προσφέροντας μερικές από τις ποιο ποιητικές σκηνές στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Ιδιαίτερα η αρχή του φιλμ, αλλά και πολλές από της σκηνές στο δάσος. Στον Πρόλογο οι ασπρόμαυρες εικόνες δένουν απόλυτα με την άρια "Lascia ch'io pianga" δίνοντας ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα όπου η ηρεμία παρουσίασης έρχεται σε άκρα αντίθεση με την πλοκή.

Το έργο παρουσιάζει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Σε ένα δεύτερο στάδιο ας εκφράσουμε μερικά ερωτήματα. Μπορεί να χαρακτηριστεί μισογύνης ένας σκηνοθέτης έχει γυρίσει τα Δαμάζοντας τα Κύματα και Χορεύοντας στο Σκοτάδι; Έχει το δικαίωμα ένας καλλιτέχνης να σοκάρει το μέσο κοινό (Ποσό μάλλον ένας αναγνωρισμένος); Ήμαστε σίγουροι ότι ο Dafoe αντιπροσωπεύει τον άνδρα και η Gainsbourg την γυναίκα; Μήπως αντιπροσωπεύουν απλά το Καλό και το Κακό, την Τάξη και το Χάος, τη Ζωή και το Θάνατο, την Αρρώστια και τη Θεραπεία, την Λογική και το Συναίσθημα, κλπ.; Γιατί η γυναικά παρουσιάζετε να έχει φόβο μην χάσει αρχικά το παιδί της ή στο τέλος μήπως την εγκαταλείψει ο εραστής της; Είναι η σεξουαλικότητα αλλά και κάθε ζωικό ένστικτο μας όργανα του διαβόλου ή του κακού γενικά; Τι συμβολίζουν οι Τρεις Επαίτες; Ισχύει η εκδοχή ότι ‘το ελάφι, παγανιστικό σύμβολο της θηλυκότητας και της ευγένειας, επιδεικνύει την έκτρωση του συμβολισμού του, χωρίς ενοχή. Η αλεπού, σύμβολο της πανουργίας και της συγκάλυψης τρώει αυνανιστικά τις σάρκες της και ανακοινώνει Chaos reigns. Το κοράκι σύμβολο της δικαιοσύνης καθοδηγεί και προοιωνίζει με τις κραυγές του την τελική κρίση.’ ;

Τελικά πως πρέπει να πλησιάζουμε ένα έργο τέχνης; Μπορούμε να προσπαθούμε να το εξηγήσουμε ή όχι; Είναι δυνατό να απομακρύνεις τον άνθρωπο από την προσπάθεια κατανόησης και της έρευνας;

Ίσως ο Τρίερ εδώ να αναφέρετε στην αιώνια μάχη του ανθρώπου, ως λογικό ων, με την φύση. Της λογικής με το συναίσθημα. Τελικά ποιος νικά; Μήπως απλά χάνουν και οι δυο; Η φύση πάντα θα νικά μέχρι ο άνθρωπος να γίνει θεός, αλλά παράλληλα ο άνθρωπος, με κάθε μάχη που χάνει, φτάνει ποιο κοντά στον στόχο του. Μήπως αυτό δεν θέλει να πει ο Τρίερ μέσω της παραβολής των βελανιδιών που πέφτουν, τα περισσότερα καταδικασμένα να πεθάνουν, γιατί ο θάνατος είναι αναπόφευκτη θυσία για την συνέχιση της ζωής; Ίσως τελικά αυτό το ‘Me’ στην κορυφή της πυραμίδας των φόβων να ισχύει, και ο άνθρωπος να είναι ο μεγαλύτερος φόβος της φύσης, η λογική να είναι ο μεγαλύτερος φόβος του αισθήματος. Ίσως πάλι οχι...

Έχουμε λοιπόν μια ταινία (ή απλά ένα έργο τέχνης) με εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα, που θέτει πολλά ερωτήματα, ενώ ταυτόχρονα σοκάρει, προκαλεί. Ξυπνά!

Πως λοιπόν χαρακτηρίζουμε ένα τέτοιο έργο τέχνης;

Εγώ το χαρακτηρίζω Ιδιοφυές Αριστούργημα.

Here Are The Sonics

Ακολουθώντας τη μόδα των reunion οι Sonics βγαίνουν σε περιοδεία και κάνουν στάση και στην Ελλάδα. Για όσους γουστάρουν τη garage μουσική είναι η ευκαιρία να παρακολουθήσουν ζωντανά το συγκρότημα που επηρέασε πολλά σύγχρονα συγκροτήματα και μουσικά παρακλάδια της rock. Το αστείο είναι ότι οι Sonics όταν ήταν εν ενεργεία δεν είχαν την επιτυχία που θα έδειχνε την επιρροή που θα ασκούσαν στο μέλλον! Τέλος πάντων μπορείτε να τους παρακολουθήσετε ζωντανά στο gagarin στις 6/11 με τιμή εισιτηρίου 30 ευρώ αν το προμηθευτείτε εγκαίρως και 35 στο ταμείο. Τη βραδιά θα ανοίξουν οι Teenheat και θα ακολουθήσουν οι The barbara farmers και οι Frantic V.

http://www.myspace.com/sonicsthe

ΑΓΑΠΗΤΗ MAESTRA...

... καλά τα όσα μας είπες για τα αντινομπελ. Ωραία, αστεία, κουλά! Αλλά δεν ανέφερες το τραγελαφικό! Το νόμπελ ειρήνης. Μαζεύτηκαν λοιπόν οι φωστήρες της νορβηγικής επιτροπής νόμπελ και αποφάσισαν να δώσουν το νόμπελ ειρήνης στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Γιατί? Τι έχει κάνει για να το αξίζει? Προφανώς τίποτα. Να είχε βομβαρδίσει καμιά χώρα να είχε σκοτώσει μερικές χιλιάδες άμαχου πληθυσμού να πω εντάξει το πήρε με την αξία του ο άνθρωπος! Αλλά δεν συνέβει τίποτα τέτοιο... ακόμα. Έτσι λοιπόν και ο κύριος Ομπαμα μετά την τιμητική του βράβευσή αποφάσισε να δικαιώσει την επιτροπή που τον τίμησε και αποφάσισε να στείλει άλλους 13000 στρατιώτες στο Ιράκ. Και μη σας φαίνεται παράξενο. Στη σύγχρονη κοινωνία δολοφόνος είναι αυτός που σκοτώνει μέχρι και διψήφιο αριθμό ανθρώπων. Αν σκοτώσεις τριψήφιο ή τετραψήφιο είσαι ειρηνιστής.

Η επιτροπή βέβαια δικαιολόγησε την πράξη αυτή! Έκρινε ότι ο Μπαρακ Ομπαμα έφερε ένα νέο αέρα στη παγκόσμια πολιτική σκηνή, όπως άλλωστε και ο Γιώργος Παπανδρέου στην Ελλάδα (μήπως να του δίναμε ένα νόμπελ κι αυτού? Υπάρχει νόμπελ ποδηλασίας?) και αυτό μόνο με τις υποσχέσεις του.

Καυστικότατος και ο Τσόμσκι έκανε το καλύτερο σχόλιο και κλείνω με αυτό!

"Προς υπεράσπιση της επιτροπής νόμπελ μπορούμε να πούμε ότι το επίτευγμα της απραξίας τοποθετεί τον Ομπαμα σε ένα σημαντικά υψηλότερο ηθικό επίπεδο από κάποιους προηγούμενους αποδέκτες του βραβείου, τα ονόματα των οποίων δεν θα αναφέρω για λόγους ευγενείας"

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ?

Το τελευταίο καιρό μπορεί να έχω γίνει κουραστικός για κάποιους! Γκρινιάζω ότι η μουσική έχει χαλάσει. Είναι δύσκολο να ακούσω κάτι και να με εντυπωσιάσει κάτι που παλιότερα γινότανε πολύ πιο εύκολα! Μήπως έχω γίνει επιλεκτικός ... σίγουρα μήπως δεν έχω το χρόνο να ψαχτώ όπως παλιά ... σίγουρα! Παρόλα αυτά δε νομίζω να αμφιβάλει κανείς ότι σήμερα δε βγαίνουν οι δουλείες που έβγαιναν κάποτε! Και επίσης ακόμα αυτά που ακούω θεωρούνται ψαγμένα! Άρα κάτι δεν πάει καλά και με μένα αλλά σίγουρα και με τη μουσική βιομηχανία! Για ακούστε όμως κάτι που μου πρότειναν πρόσφατα και μου άρεσε!